Öz

Disiplinler arası çalışmalar, bilimsel buluşlar ve dönüşümsel araştırma çalışmaları için giderek daha önemli hale gelmektedir. Yüksek katılımlı ve aralarında etkileşim halinde olan araştırma ekipleri birtakım ortak özellikleri paylaşırlar. Bu özellikler çalışmalarının geliştirilmesi ve zamanla sürdürülebilirliğine ilişkin başarılarına katkıda bulunur. Çok başarılı araştırma ekipleri ile hedeflerine ulaşamayan veya aralarındaki uyuşmazlıklar nedeniyle dağılan ekiplerin üyeleriyle etraflıca yaptığımız görüşmelerle, ekip başarısı ve etkinliği için gerekli anahtar unsurları belirledik. Hiç kuşkusuz bilimsel hedef ortak çalışmanın merkezinde yer almaktadır. Buna karşın ekibin raydan çıkmasını önlemek için destekleyici ögelere de ihtiyaç vardır. Bunların içinde en önemlisi güvendir; güven olmadan ekip dinamikleri zamanla bozulma riskiyle karşı karşıya kalır. Hem liderler hem de diğer katılımcılar için farkında olunması gereken diğer kritik faktörler; ortak bir vizyon geliştirmek, ekip üyelerini stratejik olarak belirlemek ve ekibin kurulmasında kararlı davranmak, uyuşmazlık çıktığında ihtilafları ortaya koymak ve kredi (itibar, destek vb.)ile yazarlığı paylaşırken beklentileri açıkça ortaya koymaktır. Özfarkındalık ve güçlü iletişim becerilerine sahip olmak, etkin bir liderliğe ve bilim ekiplerinin yönetim stratejilerine önemli katkı sağlar. Tüm başarılı ekipler bu aktiviteleri etkin olarak gerçekleştirme özelliğini paylaşırken, farklı güçlü ve zayıf özelliklere sahip her liderle başarıya ulaşmak için tek bir formül yoktur. Başarılı bilimsel ortaklıklar, kendisini bilen, düşünceli, işin merkezinde bilimin olmasını destekleyen kritik unsurları önemseyen güçlü liderlere sahiptir.

Anahtar Kelimeler: Ortak çalışma, Güven, Dönüşümsel araştırma, Fikir ayrılıkları, Çatışma ile başa çıkma, İtibarın paylaşılması

Referanslar

  1. Abraham, T. (2004). Twenty-first century plague: The story of SARS. Baltimore, MD: The Johns Hopkins University Press.
  2. Atkins, P. W. B. ve Wood, R. E. (2002). Self- versus others’ rating as predictors of assessment center ratings: Validation evidence for 360-degree feedback programs. Personnel Psychology, 55(4), 871-904.
  3. Bammer, G. (2008). Enhancing research collaborations: Three key management challenges. Research Policy, 37(5), 875-887.
  4. Benkler, Y. (2011). The unselfish gene. Harvard Business Review, 89, 76-85.
  5. Bennett, L. M. ve Gadlin, H. (2011). Collaborative agreement [Team Science and Collaboration Web site]. 25 Ekim 2011 tarihinde http://teamscience.nih.gov adresinden erişildi.
  6. Bennett, L. M., Gadlin, H. ve Levine-Findley, S. (2010). Team science and collaboration: A field guide. Bethesda, MD: Department of Health and Human Services.
  7. Burbules, N. C. ve Rice, S. (1991). Dialogue across differences: Continuing the conversation. Harvard Educational Review, 61(4), 393-416.
  8. Cech, T. R. ve Rubin, G. M. (2004). Nurturing interdisciplinary research. Nature Structural & Molecular Biology, 11, 1166-1169.
  9. Coller, B. S. (2008). Translational research: Forging a new cultural identity. Mount Sinai Journal of Medicine, 75(5), 478-487.
  10. Coser, L. (1956). The functions of social conflict. Glencoe, IL: Free Press.
  11. Curtin, C. (2008). Works well with others. Genome Technology, 36-42.
  12. Dirks, K. T. ve Ferrin, D. L. (2001). The role of trust in organizational settings. Organization Science, 12(4), 450-467.
  13. Gray, B. (1989). Collaborating: Finding common ground for multiparty problems. San Francisco, CA: Jossey-Bass Publishers.
  14. Kahneman, D. (2002). Autobiography [Nobel Prize Web Site]. 26 Ekim 2011 tarihinde http://www.nobelprize.org/nobel_prizes/economics/laureates/2002/kahneman.html adresinden erişildi.
  15. Kahneman, D. (2003). A perspective on judgment and choice: Mapping bounded rationality. American Psychologist, 58(9), 697-720.
  16. Klein, J. T. (2010). Creating interdisciplinary campus cultures: A model for strength and sustainability. San Francisco, CA: Jossey-Bass.
  17. Kreimer, A. R., González, P., Katki, H. A., Porras, C., Schiffman, M., Rodriguez, A. C., … CVT Vaccine Group. (2011). Efficacy of a bivalent HPV 16/18 vaccine against anal HPV 16/18 infection among young women: A nested analysis within the Costa Rica Vaccine Trial. The Lancet Oncology, 12(9), 862-870.
  18. Lewicki, R. J. (2006). Trust and distrust. A. K. Schneider ve C. Honeyman (Ed.). The Negotiator’s Fieldbook içinde. Washington, DC: American Bar Association.
  19. Mannix, E. ve Neale, M. A. (2005). What differences make a difference? Psychological Science in the Public Interest, 6(2), 31-55.
  20. Myers, I. B. ve Myers, P. B. (1980). Gifts differing: Understanding personality type. Mountain View, CA: Davies-Black Publishing.
  21. NIH Common Fund [The NIH Web Site]. (2011). 25 Ekim 2011 tarihinde http://commonfund.nih.gov adresinden erişildi.
  22. Reina, D. S. ve Reina, M. L. (2001). Trust and betrayal in the workplace. San Francisco.
  23. Rock, D. (2008). SCARF: A brain-based model for collaborating with and influencing others. NeuroLeadership Journal, 1, 1-9.
  24. Shrum, W., Genuth, J. ve Chompalov, I. (2007). Structures of scientific collaboration. Boston, MA: The MIT Press.
  25. Thomas, K. W. ve Killman, R. (2002). Thomas-Kilmann conflict mode instrument. Mountain View, CA: CPP, Inc.
  26. Tuckman, B. (1965). Developmental sequence in small groups. Psychological Bulletin, 63(6), 384-399.
  27. Weeks, W. B., Wallace, A. E. ve Kimberly, B. C. (2004). Changes in authorship patterns in prestigious US medical journals. Social Science & Medicine, 59(9), 1949-1954.
  28. Wuchty, S., Jones, B. F. ve Uzzi, B. (2007). The increasing dominance of teams in production of knowledge. Science, 316(5827), 1036-1039.
  29. Zucker, D. (2012a). Developing your career in an age of team science. Journal of Investigative Medicine, 60(5), 779-784.
  30. Zucker, D. (2012b). Tools for productively managing conflict. Journal of Investigative Medicine, 60(5), 776-778.

Lisans

Telif Hakkı (c) 2013 Yazar(lar). Açık erişimli bu makale, orijinal çalışmaya uygun şekilde atıfta bulunulması koşuluyla, herhangi bir ortamda veya formatta sınırsız kullanım, dağıtım ve çoğaltmaya izin veren Creative Commons Attribution License (CC BY) altında dağıtılmıştır.

Nasıl Atıf Yapılır

Bennett, L. M., & Gadlin, H. (2013). Ortak Çalışma ve Ekip Bilimi: Teoriden Pratiğe (L. Ataseven & R. Yılmaz, çev.). Bilgi Dünyası, 14(2), 420-439. https://doi.org/10.15612/BD.2013.131